متن سخنرانی هیلاری کلینتون در موسسه مطالعات صلح آمریکا

چهره های آشنای زیادی در جمع حضار می بینم – کسانی که در خط مقدم سیاست خارجی آمریکا، در حل و فصل اختلاف و درگیری و بسیاری مسائل خاص حضور داشته اند. و می خواهم در همینجا از دو نفر تشکر کنم که پا پیش گذاشته  و در دولت اوباما مسئولیت های جدید قبول کرده اند؛ یکی ماریا اوترو، معاون وزارت خارجه است، که قبلاً در هیئت مدیره مؤسسه صلح حضور داشت و دیگری اِلن تاشر، معاون وزارت خارجه است – و واقعاً خوشحالم که در وزارت خارجه با ما همکاری دارند. (تشویق.) و یکی از الگوهای من، همینجا در ردیف جلو نشسته است، خانم بتی بامپرز، که بر طبل صلح جهانی برای  پایان دادن به بسیاری از رفتارهایی که بین کشورها تا این حد ایجاد مشکل و خطر می کند کوبید. پس از دیدن او بسیار خوشحالم.

 باعث سرافرازیست که از من خواستند که دومین نطق سالانه دین اچسن را ایراد کنم. این مؤسسه در وزارت امور خارجه دوستان زیادی دارد و مشتاقانه در انتظار روزی هستیم که نه تنها دوست بلکه همسایه هم باشیم. می دانم که با حضور شما در ساختمان طرف مقابل خیابان می توانیم نزدیک تر از قبل برای برقراری صلح جهانی و پایان دادن به جنگ و درگیری همکاری کنیم. و می دانم که روز دوشنبه، بیست و پنجمین سالگرد این مؤسسه رقم خورد. و از شما به خاطر کار و مدیریت فوق العاده ای که در طول بیست و پنج سال اخیر از جمله در طرح بررسی وضعیت هسته ای کشور داشته اید، سپاسگزارم.

 این مؤسسه در پیش بردن بحث سیاست خارجی در رابطه با سلاح های هسته ای، در رابطه با پیشگیری از جنگ و ستیز، و بسیاری مسائل مهم دیگر نقش داشته است و شما این نقش حیاتی را ادامه می دهید. حال، برخی از شما شاید اظهارات گیتس، وزیر دفاع، را در مراسم سال قبل به یاد داشته باشید؛  بسیار فصیح – و باید بیفزایم بسیار قانع کننده – این بحث را مطرح کرد که منابع بیشتری باید در اختیار وزارت امور خارجه قرار گیرد. آمدن وزیر دفاع در برای جمعی چنین برجسته و استدلال پرقوّت او به نفع ظرفیت غیر نظامی ما، هنوز در سرتاسر واشنگتن طنین انداز است.

 گیتس، وزیر دفاع، در دفاع از افزایش بودجه وزارتخانه ای غیر از وزارتخانه تحت مدیریت خود، گفت این حرکت در پاسخ به لطف دین اچسن، وزیر پیشین امور خارجه است، زیرا هنگامی که صرفه جویی های پس از جنگ جهانی دوم نیروهای آمریکا را در خطر جدی قرار داده بود، او این بحث را مطرح ساخت که نیروی نظامی قدرتمند برای ایالات متحده ضروریست. اچسن در یک مسئله حیاتی دیگر سیاست خارجی هم حضور داشت و از وفاداری های اداری معمول پا فراتر گذاشت واعمال او پس زمینۀ مناسبی از نظر تاریخی برای موضوع مورد بحث امروز من فراهم می کند.

 در پایان جنگ جهانی دوم، اچسن در سمت معاون وزیر امور خارجه خدمت می کرد. هنری سیمسون، وزیر جنگ وقت، اصلی ترین طرفدار کنترل تسلیحات هسته ای در کشور بود. اما او در وزارت امور خارجه مخالف سرسختی داشت؛ جیمز اف بایرنز، وزیر امور خارجه وقت، که معتقد بود برای تأمین منافع ایالات متحده، باید از اهرم قدرت هسته ای حداکثر استفاده را کرد. اچسن با نگاهی فراتر از محدوده اداریش، در دفاع از کنترل تسلیحات با وزیر جنگ همصدا شد.او این نکته را تشخیص داد که دنیا بر سر دو راهی ایستاده است. او توجه داشت که وظیفه و منافع ایالات متحده ایجاب می کند که برای مهار گسترش خطرناک ترین سلاح های تاریخ، با کشورهای دیگر وارد همکاری شود. و امروز، ما بر سر دو راهی دیگری ایستاده ایم. در جریان جنگ سرد، نگرانی ما یک در گیری هسته ای همه جانبه میان ایالات متحده و شوروی بود. و در اکتبر 1962، دنیا به چنین سرنوشتی نزدیک شد. اما پرزیدنت کِنِدی توجه داشت که در جنگ هسته ای، امکان پیروزی به هیچ وجه وجود ندارد. و با گذشت زمان، او و دولت های بعدی در جهت کاهش خطر و محدود ساختن گسترش سلاح های هسته ای گام برداشتند.

 ما اکنون با نوع دیگری از تهدید مواجه هستیم؛ تهدیدی که پراکنده تر و شاید خطرناک تر هم باشد. دامنه و شدت چالش های کنونی در زمینه گسترش سلاح های هسته ای نگران کننده است. جامعه بین المللی نتوانست مانع ساختن سلاح های هسته ای توسط کره شمالی شود. و حالا سعی داریم با دیپلماسی این روند را معکوس سازیم. ایران همچنان نسبت به قطعنامه های شورای امنیت سازمان ملل مبنی بر تعلیق فعالیت های غنی سازی و پیروی آن کشور از تعهدات بین المللی خود بی اعتنا است.

 آژانس بین المللی انرژی اتمی فاقد ابزار و اختیارات لازم برای انجام مأموریت خود به طرزی مؤثر است. شواهد این نارسایی را در ناتوانی این نهاد در شناسایی تأسیسات غنی سازی مخفی ایران و طرح رآکتور سوریه مشاهده کردیم. شبکه های غیر قانونی دولتی و غیر دولتی گسترش سلاح های هسته ای به داد و ستد تجهیزات هسته ای حساس اشتغال دارند و قوانینی را که برای محافظت از ما در برابر صادرات و واردات مواد هسته ای وضع شده اند، دور می زنند.

 در محدودۀ برنامه کاهش خطر مشترک سناتور لوگر، ما هزاران سلاح هسته ای را یا غیر فعال یا منهدم کرده ایم. اما ذخایر عظیم مواد هسته ای خطرناک، همچنان آسیب پذیر و در معرض سرقت یا انحراف کاربردی قرار دارند. با نیاز فزاینده جهانی به انرژی و خطر تغییر آب و هوا، تقاضا برای انرژی هسته ای در حال گسترش است و ما همچنان باید به تسهیل استفاده مشروع و صلح آمیز از انرژی هسته ای ادامه دهیم. در عین حال، این روند با تدابیر متناسب برای کاهش خطر گسترش سلاح های هسته ای همراه نبوده است.

 ما همچنین می دانیم که اگر این روندها خیلی زود وارونه نشوند، ما خود را در جهانی با افزایش مستمرتعداد کشورهای مجهز به سلاح های هسته ای و احتمال فزایندۀ  دستیابی تروریست ها به سلاح های هسته ای خواهیم یافت.

 پرزیدنت اوباما این خطر را تشخیص می دهد. او در ماه آوریل، در پراگ، طرح ایالات متحده را  برای رویارویی با این چالش ها  تشریح کرد. او با فراخواندن همه کشورها به پیروی از تعهدات خود، توافق اصلی مندرج در نظام منع گسترش جهانی را تقویت کرد و با خواستار شدن جهانی عاری از سلاح های هسته ای، برای همه کشورها هدفی را مشخص ساخت. و در ماه قبل، شورای امنیت سازمان ملل برای نخستین بار به ریاست یک رئیس جمهوری آمریکا تشکیل جلسه داد، و پرزیدنت اوباما طی قطعنامه ای، دستور کار قاطعی را در زمینه منع گسترش و کنترل تسلیحات هسته ای به اتفاق آرا به تصویب رساند.

دنبال کردن این اهداف نه آرمان گرایی غیر واقع بینانه و نه پیروی کورکورانه از اصول است. موضوع پا پیش گذاشتن و قبول کردن مسئولیت برای جلوگیری از به کار گیری خطرناک ترین سلاح های جهان و همچنین پاسخگو قرار دادن دیگران است. و سیاست هایی که قرار است ما را به این مقصود برسانند باید مناسب این کار و محکم، هوشمندانه و بر منافع بنیادی ایالات متحده استوار باشند. همانطور که رئیس جمهوری اذعان کرد، جهان عاری از سلاح های هسته ای ممکن است در نسل ما یا در نسل های بعدی به تحقق نپپوندد. اما اعتقاد ما بر این است که دنبال کردن این هدف موجب تقویت امنیت ملی ما و ثبات بین المللی خواهد شد.

 ما همچنین معتقدیم که ایالات متحده باید زرادخانه هسته ای بی خطر، مطمئن و مؤثری را برای بازداری هر دشمن و تضمین دفاع ما و شرکایمان، در حالی که ما نحوۀ دید خود را پیگری می کنیم، در اختیار داشته باشد. همۀ کشورها ، باشروع از کشورهای هسته ای، موظفند با چالش های برخاسته از سلاح های هسته ای به مقابله برخیزند. همۀ ما به عنوان اعضای دائمی شورای امنیت و تنها کشورهای هسته ای که ازطریق پیمان منع گسترش به رسمیت شناخته شده اند، مسؤلیت داریم که  فرسایش نظام منع گسترش را متوقف سازیم و با بحران ناشی از عدم متابعت که در آن برخی از کشورها حس می کنند که می توانند تعهدات خود را زیر پا بگذارند و در برابر شورای امنیت سرپیچی کنند، به مقابله برخیزیم .

 کشورهای غیر هسته ای نیز دارای این مسؤلیت هستند که برای جلوگیری از گسترش سلاح هسته ای همکاری کنند. مسؤلیت آنها با چشم پوشی از بلندپروازی های خود برای دستیابی به این سلاح ها و پذیرش تدابیر ایمنی برای نشان دادن صمیمیتشان در آن تصمیم پایان نمی یابد. آنها باید در کوششهای قاطع برای جلوگیری از گذشتن کشورهای دیگری از آستانۀ هسته ای به طور فعالانه مشارکت جویند،زیرا امنیت و بهزیستی آنها به گونه ای عمیق به نتایج این کوششها وابسته است.

همۀ کشورهای دارندۀ مواد یا فن آوری هسته ای باید این مواد و فن آوری را از سرقت و انتقال غیر قانونی محافظت کنند. اکنون، اگر همۀ کشورها مانند ما، برای عمل به این مسؤلیتها قیام کنند، ما می توانیم به نظام منع گسترش برای دهه های آینده جان تازه ای ببخشیم. سنگ اول بنای این نظام، یعنی پیمان منع گسترش سلاح های هسته ای بی نقص و استوار است و نیازی به تغییر ندارد. اما همانگونه که ظرف چهل سال گذشته عمل کرده ایم، ما باید با تکمیل پیمان و منطبق ساختن تمامی نظام با تدابیری که برای مقابله با چالشهای نوظهور طراحی شده اند، کار خود را بر همان شالودۀ اساسی استوار سازیم.

  راهنمای دولت در تلاشهای ما بر کار دشوار و روزانۀ دیپلماسی فعال استوار است: مقابله با گسترش دهندگان سلاح ها، تقویت توانایی های IAEA و حصول اطمینان از این که همۀ کشورها حقوق و الزامات مربوط به منع گسترش را رعایت می کنند -  گفتگو با روسیه به منظور کاهش زرادخانۀ هسته ای، پیگیری تصویب پیمان فراگیر منع آزمایش ها و مذاکرات فوری پیرامون پیمان کاهش مواد شکاف پذیر،  عهده دار شدتن بازنگری نقش سلاح های هسته ای در راهبرد دفاعی ایالات متحده، پشتیبانی از اولویت های بودجه ای که بی خطربودن و کارآیی وسایل بازدارندۀ ما را تضمین می کند.

اکنون، من بخوبی از دشواری راه پیش رو برای نگاهداری NPT، اعادۀ اجماع بین المللی در زمینۀ منع گسترش، تقویت دوبارۀ نظام جهانی منع گسترش، آگاهم. گاه دستاوردهای ما ممکن است غیر کامل و غیر رضایتبخش جلوه کند، ولی ما به پیگیری این راه متعهد هستیم و معتقدیم که وضع جهان به موفقیت ما وابسته است. واقعیت این است که تهدید هسته ای را نمی توان منحصرا به وسیلۀ اقدام از سوی ما سد کرد. چه هنگامی که ما می خواهیم از قاچاق مواد خطرناک هسته ای جلوگیری کنیم، یک چهارچوب تازۀ بین المللی برای همکاری هسته ای غیر نظامی به وجود آوریم، بودجۀ IAEA را افزایش دهیم، یا کشورهای دارای بلندپروازی هسته ای را به ترک این بلندپروازی متقاعد سازیم، تنها از طریق همکاری با دیگران می توانیم به هدفهای خود تحقق بخشیم. با این همه، در سالهای اخیر ایجاد دوقطب در درون جامعۀ بین المللی میان کشورهای دارندۀ سلاح های هسته ای و کشورهای فاقد این سلاح ها برسر موضوع منع گسترش، موانعی را در راه همکاری مورد نیاز پدید آورده است.

فائق آمدن بر این موانع باید با این پیش فرض آغاز شود که تهدید هسته ای خطری است که همۀ کشورها به اتفاق یکدیگر با آن مواجهند و بر خلاف گاه ادعا شده است، جلوگیری از گسترش سلاح های هسته ای چیزی نیست که تنها به سود کشورهای کنونی دارندۀ سلاح هسته ای باشد. در واقع کشورهای فاقد سلاح هسته ای نیز در صورت گسترش یا کاربرد دوبارۀ این سلاح ها، همانقدر یا بیشترمتحمل زیان می شوند. همین منطق در مورد کار ما در مبارزه با تروریسم هسته ای صادق است. یک بمب هسته ای که به وسیلۀ ترویست ها در هر نقطه ای از جهان منفجر شود، پی آمدهای عظیم اقتصادی، سیاسی، زیست محیطی و اجتماعی در همۀ نقاط جهان خواهد داشت.  

دفاع از رویکرد تنها دست به عمل زدن، که همکاری مورد نیاز را برای رویارویی با تغییرات جهانی نادیده می گیرد، آسان است. ولی ما شاهد نتایج ناموفق این رویکرد بوده ایم. آنچه دشوار تر ولی در همان حال ثمر بخش تر است، تعامل با متحدان وشرکای ما در سراسر جهان از طریق کار دشواری دیپلماسی است. زیرا ما، همانگونه که پرزیدنت اوباما گفت، باید راهی را پیگیری کنیم که بر حقوق و مسؤلیتهای کشورها استوار است. ما باید به تقویت هریک از سه ستون عدم گسترش جهانی – جلوگیری از گسترش سلاح های هسته ای، پیشبرد خلع سلاح و تسهیل استفاده مسالمت آمیز از انرژی هسته ای - که به طور متقابل نیرو بخش یکدیگرند ادامه دهیم. و به این سه ستون باید رُکن دیگری را که همان جلوگیری از تروریسم هسته ای است بیفزاییم. هنگامی که NPTمورد مذاکره قرار گرفت، بازداشتن تروریسم از دستیابی به سلاح برتر[سلاح هسته ای] نگرانی اصلی را تشکیل نمی داد، اما امروز نگرانی اصلی است، و باید در صدر اولویت های ملی امنیتی قرار گیرد. 

به موازات پیش بردن این دستور کار، ما می توانیم دامنه و میزان گسترش سلاح های هسته ای، تهدید برای کشورمان، برای کودکانمان و نسل های آینده را کاهش دهیم. کارزار دیپلماتیک به رهبری ایالات متحده از طریق  مقابلۀ بی درنگ با تهدید گسترش سلاح های هسته ای آغاز شد، و با گذشت زمان در صدد بهبود بخشیدن به حقیقت یابی، سخت تر کردن مجازاتها، از هم گسیختن شبکه های غیر قانونی گسترش، کاهش تهدید تروریسم هسته ای، و امکان دادن به کشورها برای استفاده ازنیروی مسالمت آمیز هسته ای در ضمن به کار بستن تدابیر ایمنی، برخواهد آمد.

 عقیم گذاشتن هدفهای هسته ای کره شمالی و ایران باعث تقویت نظام منع گسترش سلاح های هسته ای خواهد شد. و ما آماده ایم که در چارچوب مذاکرات شش جانبه، با کره شمالی به صورت دوجانبه دیدار کنیم. اما بازگشت کره شمالی به مذاکرات کافی نیست. تحریم های فعلی تخفیف نخواهند یافت، مگر اینکه پیونگ یانگ در جهت هسته ای زدایی کامل  گام های قابل بررسی و برگشت ناپذیر بردارد. رهبران کره شمالی نباید به غلط بپندارند که ایالات متحده با یک کره شمالی مجهز به سلاح های هسته ای هرگز روابط عادی و عاری از تحریم خواهد داشت.

 ایالات متحده، همراه با سایر اعضای دائم شورای امنیت و آلمان، یک رویکرد دومسیره را در برابرایران اتخاذ کرده است و دنبال می کند. اگر ایران به طور جدی قصد دارد برای رفع نگرانی های عمیق جامعه بین المللی درباره برنامه هسته ای آن کشور، گام های عملی بردارد، ما به تعامل خود، هم به صورت چندجانبه و هم دوجانبه، ادامه خواهیم داد تا در مورد طیف کاملی از مسائلی که مدت هاست موجب بروز اختلاف میان ایران و ایالات متحده شده اند گفتگو کنیم. راه رسیدن به یک آیندۀ  بهتر بر روی ایران باز است، اما فرایند تعامل نا محدود نخواهد بود.  ما برای گفتگو، به خاطر نفس گفتگو آماده نیستیم.

همانگونه که پرزیدنت اوباما پس از دیدار اول اکتبر در ژنو خاطر نشان ساخت، چنین به نظر می رسد که ما آغاز سازنده ای داشته ایم، اما این آغاز باید با اقدامات سازنده دنبال شود. بویژه اقدام سریع در جهت رسیدگی به موضوع اورانیوم با درجۀ غنای پایین ایران به منظور تأمین مجدد سوخت رآکتور پژوهشی که برای تولید ایزوتوپ های پزشکی به کار می رفته است، ضرورت دارد.

افزایش توانایی های IAEA برای تحقیق در مورد این که آیا کشورها به فعالیتهای هسته ای غیر قانونی اشتغال دارند در تقویت نظام منع گسترش دارای اهمیت اساسی است. پروتکل الحاقی IAEA که بازرسی های جدی تری  را با دادن اخطار کوتاه مدت امکان پذیر می کند باید از طریق کوشش های هماهنگ به منظور متقاعد ساختن کشورهای غیر عضو به پیوستن به آن، جهانی شود.

تجربۀ ما با برنامۀ هسته ای عراق پیش از جنگ 1991 خلیج [فارس] نشان داد که حقوق و منابع IAEA باید افزایش یابد.  پروتکل الحاقی تجسمی از آن درسها به شمار می رود. ناتوانی در تبدیل پروتکل الحاقی به یک ضابطۀ جهانی بدین معنی است که درس های تاریخ در ارتباط با مخاطرات مشترک به فراموشی سپرده خواهد شد.  IAEA باید بتواند اختیارات کنونی خود را در زمینۀ حقیقت یابی، مشتمل بر بازرسی های ویژه، به طور کامل به کار بندد. اما به آن باید اختیارات تازه ای نیز مانند توانایی در تحقیق پیرامون فعالیت های مظنون به داشتن ارتباط با تولید سلاح، حتی هنگامی که مواد هسته ای مشهود نباشند، تفویض گردد. و اگر ما انتظارداریم که IAEA به صورت یک نگهبان برای نظام منع گسترش عمل کند، باید منابع لازم را برای انجام این کار در اختیارش بگذاریم.   

 بهبود توانایی آژانس بین المللی انرژی اتمی برای کشف تخلفات مربوط به تدابیر ایمنی کافی نیست. متخلفان بالقوه باید بدانند که اگر تخلف آنها ثابت شود بهای گزافی پرداخت خواهند کرد. اما در حال حاضر چنین وضعیتی حکمفرما نیست. با وجود کوششهای ایالات متحده، عملکرد جامعۀ بین المللی در فراهم آوردن وسایل متابعت از الزامات در سالهای اخیر پذیرفتنی نیست. ساز و کار متابعت از الزامات و تشریفات باید بهبود یابد. ما باید برای نقض موافقت نامه های تدابیر ایمنی مجازاتهای خود به خود، مانند تعلیق همکاری بین المللی هسته ای، یا تعلیق همکاری فنی IAEA با طرح ها، تا عمل کردن مجدد به الزامات، در نظر بگیریم.

و از آنجا که نقش شورای امنیت در مسائل مربوط به عمل به الزامات واجد اهمیت فراوان است، ما در حال کوشش برای به وجود آوردن اتفاق نظر بین پنج عضو دائمی شورای امنیت برای به اجرا گذاشتن NPT هستیم.

ما همچنین باید ابزارهای مالی قانونی را برای بهتر از هم گسیختن شبکه های گسترش سلاح های هسته ای به کار بندیم. این به معنای تقویت نظارت بر انتقال بار از یک کشتی به کشتی دیگر، که یک منبع اصلی برای داد و ستد غیر قانونی است، و افزایش سختگیریهای کشورهای تدارک کنندۀ هسته ای در زمینۀ انتقال فن آوری غنی سازی و بازفراوری است. بخشیدن تحرک دوباره به نظام منع گسترش باید کشورها، و بویژه کشورهای در حال توسعه را به بهره گیری صلح آمیز از انرژی هسته ای، و در همان حال ایجاد انگیزه برای آنها در خودداری از مبادرت به ساختن تأسیسات غنی سازی برای خود، توانا سازد. این تاسیسات به طور ذاتی قادر به تولید سوخت برای راکتورها و هم تولید مواد شکاف پذیر برای سلاح های هسته ای هستند و نباید اجازه داد که گسترش یابند. 

ولی ما باید اطمینان حاصل کنیم که کشورها می توانند به سوخت هسته ای، حقی که به وسیلۀ NPT تضمین شده است، دسترسی داشته باشند. بهترین راه رسیدن به این هدف توسعۀ گزینه های چرخۀ سوخت است. اطمینان های چند جانبۀ مربوط به تدارک، بانکهای بین المللی سوخت، انبارهای سوخت های مصرف شده، اعتماد کشورها را در وارد شدن به برنامه های نیروی اتمی یا  توسعۀ برنامه های خود در این زمینه افزایش خواهد داد. این ابتکارات کشورها را به پیگیری برنامه های هسته ای غیر نظامی به طور قانونی بدون پذیرا شدن خطر و هزینه ای که با تأسیسات چرخۀ سوخت خودشان همراه است تشویق می کند. بنا بر این ما از ایجاد بانکهای بین المللی سوخت و ترتیبات کارآمد خدمات سوختی به عنوان اجزاء اساسی سیاست منع گسترش خود پشتیبانی می کنیم.   

اکنون، ما نمی توانیم تلاشهای منع گسترش را از چالش مربوط به کاستن از زرادخانه های موجود هسته ای جدا سازیم. هر دو آنها بخشی از توافق اصلی مندرج در NPT به شمار می روند. همۀ کشورها از ناحیۀ سلاح های هسته ای با خطر مشترکی روبرو هستند، ولی کشورهای هسته ای، بویژه ایالات متحده و روسیه موظف به کاهش دادن انبار های سلاح های هسته ای خود هستند. و دولت اوباما فعالانه این گام ها را پیگیری می کند. ما در حال مذاکره با روسیه در بارۀ موافقت نامه ای هستیم که جایگزین پیمان رو به انقضای START خواهد شد و نیروهای هسته ای دو طرف را به طرز شایان توجهی کاهش خواهد داد. این موافقت نامه حتی زمینه را برای کاهشی عمیق تر در آینده فراهم خواهد ساخت.

بگذارید با صراحت صحبت کنم. ایالات متحده به یک موافقت نامه جدید STARTعلاقه مند است، زیرا امنیت ملی ما را تقویت خواهد کرد. ما و روسیه سلاح هسته ای، به مراتب بیش از آنچه که مورد نیاز ما است، یا بتوانیم هرگز آنها را بدون نابودی شیوۀ زنگی خودمان به کار بریم، در اختیار داریم. ما می توانیم توده های سلاح های هسته ای خود را بدون ایجاد خطری برای سرزمین خود، سربازان بسیج شدۀ خود یا متحدانمان کاهش دهیم.

چسبیدن به سلاحهای هسته ای بیش از نیاز خود ایالات متحده را از امنیت بیشتری برخوردار نمی کند. و حفظ وضع موجود هسته ای نه خوشایند و نه دوام پذیر است. این کار برای کشورهای دیگر هم انگیزه یا بهانه فراهم خواهد ساخت که گزینه های خاص هسته ای خود را دنبال کنند.

راه درست کاستن از نیروهای هسته ای انجام این کار به صورت موازی با روسیه است. کاهش قابل بازرسی متقابل از طریق پیمان جدید START ما را در ایجاد اعتماد و پرهیز از غافلگیری یاری خواهد داد. ما سخت در تلاش هستیم تا اطمینان حاصل کنیم که موافقت نامۀ جدید همچنان به ما برای بازرسیها و دیگر راه کارهای اعتماد آفرین امکان خواهد داد. ما در هیچ توهمی به سر نمی بریم که موافقت نامه  START ایران و کرۀ شمالی را به پایان دادن به فعالیت های غیر قانونی هسته ای خود متقاعد خواهد ساخت. اما نشان خواهد داد که ایالات متحده در حال عمل به الزامات خود بر اساس پیمان منع گسترش است و می خواهد به سوی خلع سلاح هسته ای گام بردارد. اقدام به این کار، بقیۀ جامعۀ بین المللی را به اعمال سخت گیری بیشتر نسبت به کشورهایی که الزامات مربوط به منع گسترش خود را زیر پا می گذارند، متقاعد خواهد ساخت.  

به همین سبب ایالات متحده در صدد است تا هرچه زوتر گفتگوهایی را در ارتباط با پیمان کاهش مواد شکاف پذیر( FMCT ) همراه با شرایط مناسب برای نظارت و حقیقت یابی آغاز کند. یک FMCT بین  المللی، تولید پلوتونیوم و اورانیوم با درجۀ غنای بسیار بالا را برای سلاح ها متوقف خواهد ساخت، برای اندازۀ زرادخانه های موجود حدی معین خواهد کرد و این خطر را که گروه های تروریستی به توده های مواد شکاف پذیر دسترسی یابند کاهش خواهد داد.

ولی باید ما کاری بیشتر از کاهش سلاح هسته ای خود انجام دهیم. ما همچنین باید از نقشی که این سلاح ها در امنیت ما ایفا می کنند بکاهیم. ازاین نظر بازنگری در موضع هسته ای( NPR) که اینک در جریان است یک هدف عمده محسوب می شود. این بازنگری به صورت دقیق تری نقش، اندازه و ترکیب انبارهای سلاح هسته ای ما را در فضاهای موجود و آینده تهدید بین المللی تعیین خواهد کرد. و ارزیابی دوباره ای از وضع نیروی هسته ای ایالات متحده، سطح و دکترین آن به دست خواهد داد. این کار که در مشورت با متحدان ما صورت می گیرد، نقش سلاح های هسته ای را در تشخیص تهدیدهای امروزین خواهد آزمود و سیاست های اعلام کنندۀ ما را در ارتباط با اوضاع و احوالی که ایالات متحده در آن کاربرد سلاح های هسته ای مورد توجه قرار خواهد داد، باردیگرخواهد سنجید.

به عنوان بخشی از NPR، ما با یک رشته پرسش های اساسی مواجهیم: هدف اساسی زرادخانۀ هسته ای ایالات متحده چیست؟ آیا موضع بازدارندگی ما دیگران را به کاستن از زراد خانه های خود و پیش بردن دستور کار ما در جهت منع گسترش تشویق خواهد کرد؟ چگونه ما به نحوی که هدفهای ما را در جهت منع گسترش تقویت کند، می توانیم به متحدان خود اطمینان دهیم؟

 ما معتقدیم که اکنون زمان افکندن نگاهی- یک نگاه به نظرات مربوط به نقش زراد خانۀ هسته ای ایالات متحده- فرارسیده است. ما نمی توانیم به تکیه بر طرز تفکر باز ارائه شدۀ جنگ سرد ادامه دهیم. ما در پیگیری خود برای یک دنیای امن، صلح َآمیز و بدون سلاح های هسته ای صمیمی هستیم. اما تا زمانی که به چنان نقطه ای در افق که آخرین سلاح هسته ای حذف شده باشد برسیم، باید اتفاق نظر داخلی را در براساس این نظر تقویت کنیم که ایالات متحده تأسیسات زیر بنایی مورد نیاز هسته ای خود را نگاه خواهد داشت تا یک بازدارندگی بی خطر و موثر هسته ای را بدون آزمایش هسته ای، حفظ کند.  

بنا بر این افزوده بر پشتیبانی از یک بودجۀ نیرومند پیچیده در 2011 ما همچنین از یک برنامۀ جدید   مدیریت انبارهای [هسته ای]، که بر حفظ توانایی ها تمرکز خواهد داشت پشتیبانی خواهیم کرد. این همان چیزی است که رهبران نظامی مسؤل بازدارندگی راهبردی برای دفاع از کشور ما به آن نیاز دارند. ژنرال چیلتون، فرمانده فرماندهی استراتژیک ایالات متحده (STRATCOM)  بارها گفته است که او به توانایی های جدید ازنظر سلاح های هسته ای نیازی ندارد – ولی باید از توانایی هایی که ما در اختیار داریم مطمئن باشد.

بنا بر این ما این اطمینان را از طریق مدیریت انبارهای [هسته ای] خود تامین می کنیم، ما در حال آماده سازی خود برای حصول اطمینان از تصویب پیمان منع  فراگیر آزمایش های هسته ای به وسیلۀ سنا هستیم و در سطح جهانی درتلاشیم تا کشورهای دیگری را که عضو این پیمان نیستند متقاعد سازیم که آن را مورد اجرا بگذارند. قوت اجرایی بخشیدن به این قانون، جان دوباره ای به نظام منع گسترش خواهد داد و آن را تقویت خواهد کرد و با این کار، ما امنیت خود را نیز تقویت می کنیم. 

طی مدتی نزدیک به دو دهه و در ایام تصدی چندین دولت پشت سر هم، ایالات متحده وقفه ای را در آزمایش های هسته ای رعایت کرده است.  پیمان منع آزمایش ها با یافتن قوت اجرایی به ایالات متحده و دیگران امکان خواهد داد تا در برابر کشورهایی که دست به کار آزمایش های مشکوک، شده اند، به مقابله بر خیزد و از جمله  خواستار گزینۀ بازرسی در محل شود تا از این که هیچ آزمایشی در هیچ جا صورت نمی گیرد اطمینان حاصل گردد. تصویب پیمان منع فراگیر آزمایش های هسته ای همچنین جامعۀ بین المللی را به برداشتن گامهای اساسی دیگری در جهت منع گسترش تشویق خواهد کرد. و اشتباه نکنید، کشورهای دیگر، درست یا نادرست، تصویب پیمان منع فراگیر آزمایش های هسته ای را توسط ایالات متحده به عنوان نشانه ای از تعهد ما به تأمین اتقاق نظر در زمینۀ منع گسترش تلقی خواهند کرد.

 طی ماههای آینده چندین رویداد می توانند پیشرفت ما را در دستور کار منع گسترش و کنترل خود گرامی بدارند. در ماه آوریل، پرزیدنت اوباما اجتماع جهانی سران را در زمینۀ امنیت هسته ای میزبانی خواهد کرد، یک گرد همایی بی سابقه که به ارتقاء تفاهم مشترک ما نسبت به تهدید تروریسم هسته ای و جلب پشتیبانی بین المللی به تهیه ابزار موثر برای مقابله با این تهدید کمک خواهد کرد.

در ماه بعد ازآن، کنفرانس بازنگری در پیمان منع گسترش که هر پنج سال یک بار تشکیل می شود، در صدد بنا نهادن اجماعی میان اعضای NPT در یک برنامۀ کاری برای تقویت نظام منع گسترش برخواهد آمد. ما امیدواریم که این رویدادها سکوی پرتابی برای کوشش هایی که به منظور مقابله با چالش در جریان است فراهم آورد.

در مورد تهید های هسته ای که امروز در برابر جامعۀ بین المللی قرار دارد، جایی برای اغراق وجود ندارد. این تهدیدها چالشی جدی پدید آورده اند. و همۀ ما در رابطه با این موضوع نیز مانند دیگر تهدیدهای جهانی، و برجسته تر از همه تغییر آب و هوا، در یک قایق قرار داریم. در صورتی که هم اکنون دست به اقدام قاطع نزنیم، وضع ممکن است به شکل فاجعه بار و بازنگشتنی به وخامت بگراید.

برخی از کارشناسان با ملاحظۀ تهدیدهای هسته ای و دیگر فشارهایی که متوجه نظام جهانی منع گسترش شده است، به نتیجه گیری های منفی در مورد آیندۀ هسته ای ما رسیده اند. آنها از آبشارهای هسته ای و دستیابی تروریست ها به بمب سخن می گویند. بنا به گفتۀ آنها، گسترش آیندۀ سلاح های هسته ای احتراز ناپذیر است، متوقف ساختن آن کار بیهوده ای است.

گسترش بیتشر سلاح های هسته ای و تروریسم هسته ای نتیجه گیریهایی نیستند که بتوان به آنها بی اعتنا ماند. راه این مخاطرات را می توان سد کرد و حتی از آنها جلوگیری به عمل آورد. اما مقابله با این تهدیدها نیاز به درک این نکته دارد که همۀ کشورها نفع مشترکی در تقویت دوبارۀ نظام منع گسترش دارند و همۀ کشورها برای پیش بردن این تلاش دارای مسؤلیت هستند.  

دین آچِسن در روزگار خود این خطرات را تشخیص داد. آنها با گذشت زمان کمرنگ نشده اند و ایالات متحده آنچه را که در توان دارد برای انجام این مهم و حصول اطمینان از این که تلاش ما به موفقیت می انجامد، به کار خواهد بست.

در حالی که ما بر سر این دو راهی ایستاده ایم، راه پیش روی ما روشن است. این راهی است که از خیابانهای پراگ، ازطریق مسافت نماهایی که من امروز از آنها سخن گفتم تداوم می یابد، و سرانجام روزی به دنیایی عاری از سلاح های هسته ای می رسد.

درست همانگونه که دین آچِسن در زمان خویش عمل کرد، ما باید از طریق اقدام جسورانه، خردمندانه، امیدوارانه و هماهنگ با دیگر کشورها، به رویارویی با این چالش برخیزیم. و بار دیگر، اگر ما چنین کنیم، رهبری ایالات متحده امنیت ما و نسل های آینده را تأمین خواهد کرد. 

به نقل از سایت وزارت خارجه ایالات متحده آمریکا